Mijn klasje immigranten is een leuke klas. We zijn allemaal tussen de eind twintig en eind dertig, een tweetal 40-plusser niet meegeteld. Ook zijn we allemaal hoog tot zeer hoog opgeleid, hebben we allemaal een baan gehad en zijn we op twee na allemaal werkloos. En niet vrijwillig. We zijn hier allemaal, twee uitgezonderd, omdat onze vriend(in), of echtgeno(o)t(e) hier woont en ons ervan overtuigt heeft dat het een goed idee is om naar Zweden te komen. Wat het ook is. We zijn dus geen vluchtelingen die hier zijn omdat ze geen keus hebben, we zijn hier niet omdat we verwachten meer geld te verdienen.
(Dat is sowieso een slechte reden om naar Zweden te gaan gezien de belasting druk. De meeste economische vluchtelingen in deze regio zijn Zweden die naar Noorwegen gaan voor seizoen werk.)
We zijn hier niet voor Zweden maar om een persoon. En dat maakt het lastig. Met name omdat niemand weer onderaan wil beginnen. Ik weet niet hoe het in Nederland werkt, maar in Zweden heeft men hier kennelijk moeite mee. Bij elke sollicitatie is het antwoord hetzelfde, kom terug als je Zweeds spreekt. Wel, zolang je niet werkt gaat dat dus niet zo snel! Weliswaar gaat iedereen naar school, maar echt Zweeds leer je pas op de werkvloer. Eenmaal aan het werk is het waarschijnlijk een kwestie van een paar maanden om de taal te beheersen. Het resultaat is nu een club van dertig mensen die tegen de muren oplopen. Ik heb het nog makkelijk omdat ik uit de zelfde aardappelhoek kom, maar voor de zuid Europeanen en de niet Europeanen is het dramatisch. Ik geloof niet dat er immigranten zijn, om wat voor reden ze dan ook besloten hebben tot emigratie, die niet aan het werk willen en hier zijn om te ‘profiteren’ van de welvaartsstaat. Er zijn immigranten die passief, moe en afgestompt worden omdat ‘west Europese’ landen zich afsluiten van nieuwe input, bang als ze zijn voor verlies van het eigene, wat dat dan ook is. Hiermee missen bedrijven een gigantische schat aan talent, ideeën en vaardigheden.
Zonde.
